تمام اعمال دنيا را مىتوان براى آخرت كرد و تمام كارهاى آخرت را براى دنيا و اين تابع نيّت و توجّه به حقيقت دنيا و آخرت است پس اگر كسى عبادت را براى خودنمائى و مال را براى خوشگذرانى خواهد كار دنيا است ، و اگر كسب تجارت و صنعت و هنر كند غرض و مقصود آن باشد كه پس از نظم معاش ضرورى از مال حلال به احسان و صدقه و نشر خيرات و بسط علم و ايمان و دستگيرى از مستمندان و بيماران به كار برد آن علم و تجارت كار آخرتست و ذخيره نزد خداست كه فرمود عزّ من قائل : رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ « 1 » . هكذا اگر طبيب در طبابت غرضش خدا و رفع رنج دردمندان و مريضان باشد ، و عالم در تحصيل علم مقصودش هدايت جاهلان و تكميل ايمان مردم باشد ، و غرض امير و وزير و و و همه خدا باشد كارشان ذخيره عالم بقا مىگردد . رزقنا اللّه تعالى ما يحبّ و يرضى .

--> ( 1 ) . نور / 38